Zaczęło się o 4 rano- bóle wiadomo co znaczące, baz odwołania...
Mój M.w Zakopanem na wycieczce z uczniami, Tato na kolejnej chemii-bo ma białaczkę ,
obydwa auta u mechanika,
szwagierce duże auto też padło ...
spakowałam resztę dzieci do babci , spakowałam koszulę do porodu, o wodzie już zapomniałam...
o 7.oo bóle co 10 minut- dzwonię do szpitala- która położna ma dyżur?
Są wszystkie trzy najlepsze na Świecie!!!
Po 15 minutach przyjechała szwagierka... kabrioletem- dwu osobowym...
Dzieci prawie w bagażniku... wracam się ,bo zapomniałam ,że pies musi coś jeść do wieczora... skurcze mam takie, że ledwo idę- ale cały czas wydaje mi się ,że mam jeszcze dużo czasu ...
zawozimy dziewczynki do teściowej- stajemy na środku dwóch rond,
bo mam wrażenie że mnie rozerwie...
moja teściowa bla ... bla przy samochodzie... Basiu jedźmy!!! - poganiam szwagierkę...
Pod szpitalem kolejny skurcz, zablokowałyśmy wjazd dla karetek...
wpadam na izbę przyjęć- pani każe wypełniać milion papierków:
"To niech Pani sobie pisze, a ja idę na górę .."
Szwagierka zostaje wypełniać te papierzyska i idzie mi kupić wodę
ja pędzę na górę- moje ukochane położne witają mnie z otwartymi ramionami-
w końcu może urodzę po 10 podejściach od marca...
bo mój syn chciał mnie opuścić kiedy ważył niecały kilogram i ciągle go jakoś powstrzymywali...
no to już 8.30:
-" Masz tego swojego Synusia!!!"
dzwonię do M. : "Masz Syna!"
"Przecież mieliśmy rodzić jutro..." Mówi M.
"No, to trzeba było się z synem umawiać...."
I pomyśleć,że już 5 lat ma to maleństwo....
WSZYSTKIEGO CO NAJSŁODSZE KOCHANY SYNUSIU!
